انجمن تفريحي قاطي


به گزارش تكناز به نقل از پايگاه اينترنتي بولدرايد، وقتي در سال 1917 ميلادي نخستين علائم راهنمايي و رانندگي در شهر «سالت ليك» آمريكا نصب شد، رانندگان آنها را تنها يك شوخي قلمداد كرده و به راحتي آن را ناديده مي‌گرفتند. در آن زمان نيروهاي پليس براي اينكه مطمئن شوند رانندگان متوجه عملكرد و وجود چراغ‌هاي راهنمايي و رانندگي شده‌اند، بسيج شده بودند.

اين روزها چراغ‌هاي راهنمايي و رانندگي به يك موضوع بسيار عادي در زندگي ما تبديل شده‌اند و وجود آنها با همين ساختار و رنگ‌هاي كنوني به قدري براي همه مسلم و پذيرفته شده است كه به ندرت به چيزي خارج از كاركرد آنها فكر مي‌كنيم و تنها كاري را انجام مي‌دهيم كه آنها به ما ديكته مي‌كنند.

البته تاريخچه استفاده از چراغ‌هاي راهنمايي و رانندگي به سال 1860 ميلادي در شهر لندن بازمي‌گردد كه از آنها براي راهنمايي درشكه‌سواران استفاده مي‌شد. از آنجا كه مخترع چراغ‌هاي راهنمايي و رانندگي شانس اين را نداشت كه از برق استفاده كند از همان لامپ‌هاي گازي شهري استفاده مي‌كرد كه تنها پس از تاريك شدن هوا، روشن مي‌شدند.

اما در يك حادثه نشتي گاز از يكي از اين چراغ‌ها سبب بروز انفجار شد و به دنبال مجروح شدن تعدادي از مردم در اين حادثه استفاده از چراغ‌هاي راهنمايي و رانندگي تا زمان عمومي شدن كاربرد انرژي برق، متوقف شد.

چراغ‌هاي راهنمايي و رانندگي كه بسياري از ما با آنها آشنايي كامل داريم هنوز بر مبناي همان الگوي قديمي سه‌تايي هستند. با اين حال در برخي شهرهاي بزرگ به منظور هدايت اتوبوس‌ها و وسايط نقليه مخصوص، استفاده از چند نوع چراغ راهنمايي و رانندگي با علائم خاص مرسوم شده است.

با اين وجود سوال اصلي اين است كه چرا چراغ‌هاي راهنمايي و رانندگي از الگوي استاندارد رنگ‌هاي قرمز در بالا، زرد يا كهربايي در وسط و سبز در پايين استفاده مي‌كنند؟

پاسخ اين سوال برمي‌گردد به نخستين روزهاي سفر با قطار كه كارگران خط آهن به راهي نياز داشتند كه قطارها را از بروز خطراتي كه در پيش رو داشتند، آگاه كنند.

در ابتدا آنها از رنگ «قرمز» به معني «ايست» استفاده كردند زيرا اين رنگ كنايه از «خون» است. رنگ سبز در اصل سمبل احتياط بود و نور سفيد يا بي‌رنگ به معناي موقعيت ايمن بود. اما مشكل اصلي با اين تركيب رنگي اين بود كه لوكوموتيوران‌ها، نور ستارگان و ماه را با نور سفيد چراغ اشتباه گرفته و تصور مي‌كردند كل مسير ايمن است. در نتيجه اين مسئله سبب بروز سوانح ريلي جدي مي‌شد.

براي رفع اين مشكل در نهايت تصميم بر آن شد كه رنگ زرد جايگزين رنگ سفيد شود و ترتيب‌بندي رنگ‌هاي چراغ‌ راهنما تغيير كرد. يعني رنگ زرد نمايانگر موقعيت خطر و رنگ سبز نمايانگر حركت و ايمن بودن مسير شد.